De oude vrouw herinnerde zich een zwaan die ze jaren geleden...
op de markt in Shanghai kocht voor een belachelijk bedrag.
'Deze vogel,' pochte de marktkramer...
'was ooit een eend die haar nek uitstrekte...
in de hoop een gans te worden.
En kijk nu eens. Veel te mooi om op te eten.'
En toen zeilden de vrouw en de zwaan
vele duizenden mijlen de oceaan over...
en ze strekten hun nek uit naar Amerika.
Op haar tocht kirde ze tegen de zwaan:
'In Amerika zal ik een dochter hebben, een spiegelbeeld van mezelf.
Maar ginder zal niemand haar waarde doen afhangen...
van de luide boeren die haar echtgenoot produceert.
Ginder zal niemand op haar neerkijken...
want ik zal ervoor zorgen dat ze perfect Amerikaans Engels spreekt
en ze zal altijd zo voldaan zijn, dat er geen verdriet meer bij kan.
Zij zal mijn bedoelingen begrijpen, want ik zal haar deze zwaan geven...
een schepsel dat veel meer werd dan wat van haar verwacht werd.'
Maar toen ze aankwam in het nieuwe land...
trokken de immigratie-beambten de zwaan uit haar armen.
De vrouw fladderde nog even hulpeloos met haar armen...
en had toen nog slechts één zwanenveer als aandenken.
Ze was al lang van plan...
om die ene zwanenveer aan haar dochter te schenken...
en haar te vertellen: 'Deze veer lijkt misschien waardeloos...
maar ze komt van ver en ze draagt...
al mijn goede bedoelingen in zich mee.'
Hi! - Jennifer! Hi!
Hi, June. - Hi.
Hoe gaat het met je, June?
...de officiële scrimmage-lijn.
Kom op, scoren of sterven. - Vooruit, ja. Doe het dan!
Goed zo, ze doen een line-up voor een pass! - Vooruit, een pass, man!
En er is een pass! Daar gaan we, baby!
Daar gaan we. Kom op nu!
Goed zo, daar gaan we! Daar gaan we!
Yeah, goed, goed, goed!
Yes! Ik heb het je toch gezegd, man! Ik heb het je gezegd!
Yep, en ik krijg vijf dollar van jou!
Iedere ochtend opnieuw: "Wave, Wave, Waverly-a!"
Ik klink helemaal niet als... Zij beweert dat ik klink als mijn...
Ik klink echt niet als mijn moeder. Hoe kan ik nu klinken als mijn moeder?
En jij begon... - Dat zegde ze ook altijd.
Ze heeft gelijk. Deze groente...
Nooit chinese kool in salade. ...moet worden gekookt.
Ik doe altijd chinese kool... - Veel te bitter.
Mmm, papa, dat ruikt heerlijk. - Dank je.
Nee, nee! Ze zal uit elkaar vallen. - Kan iemand me helpen?
Kan je geloven dat ze nog steeds ruzie maken? - Kom op allemaal, tijd voor de foto!
Oké, de foto. Tijd voor de foto!
Tante Rose! - Rose!
Kom, kom, kom... tijd voor de foto! - We zijn klaar.
Kom dan. O, en June ook nog. -June. Kom erbij.
Kom erbij June! - Haast je! Snel!
Kom erbij! Vooruit. - Nee echt, dat hoeft niet, Lena.
Komaan zeg! Jij moet erbij. - Nee, laat maar.
Toe maar, meid. Zet je er toch bij.
June, liefje, kom wat dichter.
We gaan nu de foto nemen. - Vooruit meisjes.
Even naar je haar kijken. Oké, het ziet er goed uit.
Natuurlijk lachen, Ma. - Dat doe ik toch altijd, Waverly.
Je ziet er mooi uit. - Allemaal een mooie, lieve glimlach.
Jij blijft er jong uitzien. Hoe doe je dat toch? - Die gave huid kreeg je van mij.
Echt waar, meen je dat? - Later zie je er net uit als ik.
Ja. - Kom nu dichterbij. - Ik sta dichtbij, Ma.
Druk mijn haar niet plat. - Zeg nu 'cheese'. - Ik denk er niet aan.
Cheese!
Ying Ying, neem dit mee.
Mijn moeder overleed vier maanden geleden.
Ik besefte voor het eerst dat ze verwachtten dat ik moeders plaats zou innemen.
Dus ging ik zitten aan de oostkant, waar alles begint...
bij de beste vriendinnen van mijn moeder.
Mijn moeder startte de Club van Vreugde en Geluk toen ze deze vrouwen leerde kennen in de kerk.
Tante An Mei...
tante Lindo...
en tante Ying Ying.
Dertig jaar lang hadden ze lief en leed gedeeld, samen gefeest...
elkaars fouten vergeven, samen gelachen en gespeeld...
soms verloren,soms gewonnen en elkaar de mooiste verhalen verteld.
Elke week hoopten ze geluk te hebben...
en die hoop was de enige vreugde in hun leven.
Wat hen met elkaar verbond had meer te maken met hoop
dan met vreugde of geluk.
Ga jij nu winnen zoals je moeder? - Euh, ik heb het slechts eenmaal gespeeld...
met Joodse vriendinnen op de universiteit. - Hah! Joodse mah-jong.
Niet hetzelfde! Totaal anders!
Ja, Chinese mah-jong zeer lastig...
Je moet uitkijken wat iedereen weglegt...
en alles in je hoofd onthouden.
En als niemand goed speelt...
is het net als Joodse mah-jong: geen strategie.
Jullie Amerikaanse meisjes spelen Chinees, of Joods.
en merken het verschil niet eens.
Ze waren bezorgd. In mij zagen ze hun eigen dochters.
Even onwetend van de hoop en de dromen...
die onze moeders meebrachten naar dit land.
Hé, hé, hé! Geen Chinees praten.
Waarom? - Hoe weet ik anders dat je niet vals speelt?
Wij spelen niet vals. - Dat doen wij nooit.
Weet jij dan niet dat wij je tantes zijn en dat wij altijd eerlijk zijn.
Wij zullen je niet bedriegen. - Misschien, misschien...
Hé, June, waarom neem jij de piano niet mee?
Jij bent de enige die kan spelen.
Toen ik negen was...
deed mijn moeder haar uiterste best om vast te geloven...
dat ik alles kon bereiken...
wat zij zelf altijd had gewild.
Het beroemdste wonderkind op de piano van heel China.
Ik deed nooit mijn oefeningen.
Ik had geluk dat de oude Mr. Chong het verschil niet kon horen.
Hij was met de jaren stokdoof geworden.
Ik en Beethoven, we horen de muziek in ons hoofd!
Oki-doki. Wel, hoeveel scherpe...
en hoeveel vlakke noten?
In welke sleutel? - Z major.
Wat? - Z major! - Goed.
Maar voor het recital wil ik...
meer gevoel...
meer gusto!
Ik ben een meisje en dat is voor mij oké.
Ik ben fier op mijn rondingen.
Toen ik jong was, was Tante Lindo...
mijn moeders beste vriendin, maar ook haar grootste vijand.
Met venijnig plezier hielden ze zich bezig met het vergelijken van hun kinderen.
Tante Lindo kon ontzettend opscheppen over haar dochter Waverly,
de schaakkampioene van Chinatown.
Mama hoopte dat ze die avond wraak zou kunnen nemen
met mijn internationaal pianodebuut. - Ik vraag mijn dochter...
'Help me met de boodschappen.'
en dat vindt zij teveel verlangd.
Dag in dag uit speelt zij schaak.
En ik blink al haar bekers op. Dankbaarheid? Had je gedacht!
Dat probleem heb jij gelukkig niet.
Mijn probleem is erger dan het jouwe.
Als ik tegen June zeg: 'Tijd voor de afwas'
wil zij alleen maar muziek luisteren.
Een natuurtalent is niet te stoppen.
...een meisje zijn.
Tot die avond geloofde ik niet dat ik een wonderkind was.
Blaaskaak!
Op mijn eigen wijze trachtte ik mijn moeders ongelijk te bewijzen.
Ik was niet gemaakt om de beste in iets te zijn.
Ik kon alleen mezelf zijn.
Maar het was ongelooflijk. Plots nam Mozart bezit van mijn handen...
en iedereen was getuige en kon het horen.
Ik was een genie. Ik was een ontdekking.
Maar toen hoorde ik het.
Misschien hadden ze het niet gemerkt.
Bravo! Bravo! Bis, bis! Mooi gespeeld!
Here we come Walkin' down the street
Na het fiasco van de talentenjacht...
dacht ik dat pianospelen verleden tijd was.
4 uur. Gedaan met TV kijken.
Tijd voor je piano-oefeningen.
Ik geloofde mijn oren niet. Moest ik die kwelling nog langer doorstaan?
Vergeet het.
Heb je me niet gehoord? 4 uur!
Ik speel niet meer.
Waarom zou ik?
Wat zeg je daar?
Ik ben je slaafje niet. We zijn hier niet in China.
Je kan me niet dwingen.
Sta recht! - Nee. Ik wil niet meer.
Nee!
Nee! Ik doe het niet.
Jij wil iets van me maken dat ik niet ben. Ik zal nooit de dochter zijn die je had gewild.
Er zijn twee soorten dochters: gehoorzaam of eigenzinnig.
Slechts een soort dochter kan in dit huis wonen:
de gehoorzame dochter. - Dan wou ik dat ik je dochter niet was!
Ik wou dat jij mijn moeder niet was!
Te laat om daar iets aan te doen.
En toen dacht ik aan dat ene, waarover wij nooit konden spreken.
Ik wou dat ik dood was..
zoals de babies die je in China hebt gedood!
Mijn moeder had me ooit het vreemde verhaal verteld...
over wat er met haar in China was gebeurd.
Ze ging naar Chungking om haar echtgenoot te ontmoeten .
Dat was de eerste keer dat ik hoorde dat ze al eens getrouwd was voor mijn vader.
Ze had nauwelijks de tijd om haar babies mee te pakken, twee meisjes, een tweeling.
Dat was voor het eerst dat ik hoorde dat ze nog andere kinderen had.
Ik probeer mij altijd een beeld te vormen van wat daar toen gebeurd is...
maar ze heeft het me nooit willen uitleggen.
Toen ze in Chungking aankwam, zo vertelde ze,
was ze alles kwijt.
En ik vroeg: 'Wat bedoel je met alles?
Wat is er met de babies gebeurd?'
Er waren zoveel dingen van mijn moeder die ik niet begreep.
Maar dit was het enige dat ik haar nooit vergeven heb.
De babies.
Je weet het toch nog? De twee babies?
Ja, de babies! We dachten allemaal dat ze gestorven waren.
Maar vorige maand, tijdens een picknick van de kerk... - Je weet toch nog...
de twee babies die je moeder achterliet langs de weg, tijdens de oorlog?
Het is een mirakel, maar we hebben ze gevonden.
Echt waar! Kan je dat geloven? Ze zijn nog in leven!
Wat wil je me vertellen? Leven ze nog?
Je moeder heeft ze altijd willen terugvinden...
Het was een droom die ze koesterde.
Dus na haar dood zijn wij voor haar verder blijven zoeken.
Massa's brieven! - 'Mijn...'
Komt dit van hen, van de babies? - Ach, het zijn al lang geen babies meer.
Ze leven nog!
O, wat staat er in? Wat betekent het?
Er staat... Zie je dit?
Ze zijn zeer blij... Nee, nee, nee, nee.
Ze zijn dolgelukkig, vol ongeloof...
dat ze jou hebben gevonden, hun kleine zusje.
En ze zeggen... Zie je dit?
Hoe verdrietig ze zijn, hoe erg verdrietig...
te laat om hun moeder nog te zien...
nu ze niet meer op deze wereld is.
Ja, ja.
Er staat... Zie je dit hier?
Je moet naar China komen om hen te ontmoeten...
en hen alles over hun moeder te vertellen.
Wat kan ik hen vertellen?
Ik weet helemaal niets over haar. Ze was...
Ze was mijn moeder! - Wat zeg je nu? Vertel hen hoe verstandig ze was.
Hoe vriendelijk ze was.
Iedereen hield van haar. - Hoe oprecht ze was, hoe hard ze kon werken.
En de heerlijke maaltijden die ze kookte. - Nog beter dan de mijne.
En hoe mooi ze kon zingen. - Dat herinner je je zeker toch wel?
Hoe kan een dochter haar eigen moeder niet kennen?
Je hebt gelijk. Ik zal hen alles vertellen.
Dat moet ik doen Ik wil het ook doen.
June? June.
Waar zit je met je gedachten?
O, de babies natuurlijk. De tweeling.
Ik kan nauwelijks geloven dat ik hen echt ga ontmoeten.
Ze waren vast heel verdrietig toen je hen vertelde dat mama gestorven is.
Het moet moeilijk geweest zijn om hen die brief te schrijven.
O, de nootjes zijn op.
O! Ik haal er wel nieuwe.
Zo lang de waarheid verzwegen.
Moeten het haar vandaag vertellen. - Hoe kan je het haar verzwijgen?
Maar hoe kan ik haar vertellen wat er echt in die brief staat?
Dan zal ze nooit naar China vertrekken en nooit haar zussen leren kennen.
Heb ik gelijk of niet? Ja, natuurlijk.
Lindo, toch denk ik dat dit fout is.
Het is zo erg voor die babies.
Hoe heeft Suyuan hen kunnen achterlaten?
Zo jong je moeder verliezen...
en je altijd afvragen waarom.
Tot op de dag van vandaag kan ik niet begrijpen...
hoe mijn eigen moeder mij in de steek kon laten.
Die dag...
ik was slechts vier jaar oud...
was er een bijeenkomst...
die mijn leven voor altijd zou veranderen.
Kom hier, snel.
Kom dan.
Huang Tai Tai, dit is mijn dochter.
Kom hier, Lindo.
Kom hier.
Kom naar mama.
Laat Huang Tai Tai niet wachten.
Een echte snotaap.
Meestal is ze zeer gehoorzaam.
Ze is alleen wat verlegen.
Ik begreep het toen niet, maar die dag deed mijn moeder een belofte:
Op mijn vijftiende zou ik in het huis van die vrouw gaan wonen.
Ze ziet er heel mager uit. - Beoordeel haar niet op haar uiterlijk.
Kijk naar haar lieve gezichtje.
Ze zal je vele kleinzonen schenken
en de belofte van de koppelaarster waar maken : veel zonen baren...
van een echtgenoot die ik nog nooit had gezien.
Kom hier! Kom dichterbij, dat Huang Tai Tai je beter kan bekijken.
Prop je niet zo vol!
Meisjes mogen niet zo snel eten.
De volgende tien jaren...
werd ik door mijn moeder behandeld alsof ik reeds aan Huang Tai Tai toebehoorde.
Kijk eens hoe vuil je bent!
Wie wil er nu een vuile schoondochter?
Je moet altijd je best doen,
anders zal Huang Tai Tai niet tevreden zijn over jou.
Mijn moeder zei die dingen niet omdat ze niet van me hield.
Ze zei die dingen...
om niet meer te verlangen...
naar iets dat haar niet meer toebehoorde.
En toen, op een dag...
zei mijn moeder dat de ganse familie naar het zuiden zou verhuizen.
De ganse familie, behalve ik.
Denk erom...
als je Huang Tai Tai ontmoet...
doe alsof je gelukkig bent.
Geloof me, je hebt het goed getroffen.
De huwelijksceremonie is hiermee begonnen.
Bruid en bruidegom, heb steeds respect voor elkaar.
Heb respect voor je voorouders.
Wees gezegend met voorspoed!
Wees gezegend met veel zonen!
Die nacht zou ik mijn echtgenoot voor het eerst ontmoeten.
Hij, die mijn toekomst zou bepalen...
Hij die kon beslissen of ik gelukkig zou zijn of niet.
Dit ene moment was beslissend voor de rest van mijn leven...
of angst zou regeren...
ofwel ik.
Ik beloofde mezelf toen plechtig dat ik wist wie ik was,
en dat ik mezelf nooit zou verloochenen.
Ik heb vaak tot de goden gebeden ...
dat je niet te lelijk zou zijn...
of te oud.
Oei, ik moet wat te hard hebben gebeden.
Ha! Ik heb je goed laten schrikken!
Ik ben je echtgenoot.
Ik neem alle beslissingen.
Jij slaapt op de grond.
Vooruit! Doe wat ik zeg!
De jaren die volgden trachtte ik me in mijn nieuwe leven te schikken...
de rol van gehoorzame echtgenote te spelen.
Elke avond bereidde ik voor Huang Tai Tai een lekkere soep...
speciale soep voor schoonmoeders.
En nog was ze niet tevreden.
Waar blijven mijn kleinzonen?
Mijn zoon zegt...
dat je vaak weigert...
met hem te slapen.
Wat voor echtgenote ben jij?
Jij slaapt op jouw kant.
Na die ruzie deelde ik het bed met mijn echtgenoot.
Elke nacht sliep ik met hem...
als broer en zuster.
Waar blijven mijn kleinzonen?
Wel?
Mijn zoon zegt dat hij genoeg zaadjes in jou heeft geplant om een hele mand te vullen.
Genoeg voor tienduizend kleinzonen!
Het is jouw schuld!
Altijd maar rondrennen...
zodat de zaadjes van mijn zoon niet blijven zitten.
Vanaf nu...
blijf jij de ganse dag in bed.
Neerliggen!
Blijf liggen!
Tot mijn kleinzoon komt!
Heb je me verstaan?
Walgelijk ding!
Sluit de ramen!
Voel eens. Ik ben zwanger.
Hoe kan dat nu?
Het is van jou!
Wat heb ik je gezegd?
Ze doet al de ganse tijd zo.
Wat scheelt er dan?
Wat is er aan de hand?
Vooruit, zeg het me!
Het is zo eng.
Te verschrikkelijk voor woorden.
Ik had een slechte droom.
Onze voorouder sprak tot mij!
Zo eng!
Hij zegde me 'Als Tyan-yu...
in dit huwelijk blijft...
zal hij sterven.'
Wat is dat voor onzin?
Wat een domme meid om zo te dromen!
Onze voorouder zegde ook...
als de zaak niet onmiddellijk wordt geklaard...
zal hij overgaan tot...
de cyclus van de vernietiging!
Er zijn drie tekens, zegde hij nog.
Eerst is er het merkteken op de rug van Tyan-yu.
Dit merkteken zal zijn vlees aanvreten.
Net zoals het gezicht van onze voorouders werd aangevreten.
Ik had het over de moedervlek die ik had gezien tijdens de nachten...
dat we als broer en zuster hadden samen geslapen.
Toen raakte onze voorouder mijn mond aan.
en hij zei...
Als je dit huwelijk niet verlaat...
zullen al je tanden uitvallen.
Maar hoe kan ik de familie verlaten waar ik zoveel van hou?
Ik leef en sterf voor deze familie.
Ik toonde de opening in mijn mond...
waar vier jaar geleden een rotte tand uit viel.
Onze voorouder zei ook nog: 'Dit meisje hier...
is de spirituele echtgenote van Tyan-yu.
Op dit moment draagt ze reeds zijn zoon!
Echt waar!
Als bewijs plantte onze voorouder een zaadje in haar buik...
Nog dezelfde dag bevrucht!
Ping! Kom hier!
Kom hier, zeg ik je!
Als je me niet gelooft, vraag het aan de koppelaarster.
Ik vertelde hen dat ze mij alleen maar had gekoppeld...
om er grof geld mee te verdienen.
Koppelaarster, hoe is dit mogelijk?
Hoe kon je dit doen?
Wel...
ongelukken gebeuren in de hemel.
Loop naar de duivel!
Maak dat je wegkomt!
Allemaal buiten!
Huang Tai Tai kreeg haar kleinzoon.
De dienstbode kreeg haar huwelijk.
En ik kreeg een treinticket naar Shanghai.
En zo vervulde ik toch nog de belofte aan mijn moeder.
Maar enkele jaren later ging het helemaal anders...
toen mijn dochter Waverly trouwde.
Ma, ik ben het. - O, Waverly-a.
Ben je al bij de schoonheidsspecialiste? - Nee.
- Nee? - Nee, ik... ik heb hoofdpijn.
Hoofdpijn? Jij hebt hoofdpijn?
Dus kan je de belofte aan je moeder niet nakomen?
Ma! - Nee, kom maar niet. Waarom zou ik willen dat jij komt...
als het zo duidelijk is dat jij niet wil komen?
Ma, dat heb ik toch niet gezegd! - Wat kan het jou schelen hoe ik eruit zie?
Ik ga wel naar de bruiloft met dof haar.
Shit! Dat doet ze nu altijd!
Dat doet mijn moeder nu altijd.
Wat ik ook zeg, wat ik ook doe...
wat ik ook denk...
zij vindt altijd de perfecte tegenzet.
Alsof zij de schaakkampioene was geweest.
Ik wist toen al dat ik over een wonderlijke gave beschikte:
deze enorme kracht dit geloof in mijzelf...
dat ik beter was dan gelijk wie.
Het deed er niet toe of iemand groter was dan ik, of ouder...
en als ze gemeen deden, zorgde ik dat ze er spijt van kregen.
Schaakmat.
Gefeliciteerd. Zij was...
Dat was het enige in mijn leven waarvoor ik tot de dag van vandaag...
zo'n zelfvertrouwen had.
Zeer goed. - Dank u.
Goed gespeeld. - Dank u. - Je was echt goed.
Daar voelde ik me veilig. - Knappe partij. - We hadden geluk.
Ik moet soms nog wenen als ik er aan terugdenk.
Heeft u de cover van Life magazine al gezien? - Nee.
Ik gaf mijn dochter de raad: 'Gebruik je paard om je vijand te verslaan.'
En met die taktiek had ze snel gewonnen.
Goed zo.
Tot ziens.
Hi.
Ah, Mevrouw Chew!
Ken je mijn dochter al, Waverly Jong, de schaakkampioene?
Slimme meid! Dag.
Dank u. Tot ziens.
Ik wou dat je stopte met iedereen te vertellen dat ik je dochter ben.
Wat bedoel je daarmee? Ben je soms beschaamd voor je moeder?
Dat is het niet.
Alleen, het is zo...
...zo genant, dat is het. Zo! Je vind het genant dat je mijn dochter bent?
Dat heb ik niet gezegd.
Wat bedoel je dan wel? Kijk me aan!
Kijk me aan!
Waarom gebruik je mij om interessant te doen?
Als je toch interessant wil doen...
waarom leer jij dan zelf niet schaken?
Op een mooie dag
zal je willen dat ik je meisje ben
Waverly! Waverly! Kom terug!
Dat werd tijd. Mens, zit jij in de problemen!
Zit neer. Eet.
Dit meisje trekt zich niets aan van ons.
Dus trekken wij ons niets aan van dit meisje.
Ik ga van mijn leven geen schaak meer spelen!
Jullie kunnen me niet dwingen!
Je kan me kastijden zoveel je wil...
dan nog doe ik het niet.
Heb je gehoord wat ik zei?
Maanden lang verwachtte ik dat mama me zou smeken terug te gaan schaken ...
maar ze bracht het nooit meer ter sprake, alsof ik nooit had gespeeld.
Weet je wat? Ik heb besloten weer te gaan schaken.
Jij denkt dat het zo eenvoudig is.
De ene dag stoppen, de volgende dag terug spelen.
Jij denkt dat je het allemaal weet:
zo slim, zo gemakkelijk, zo snel.
Het is niet meer eenvoudig.
Wat ze zegde leek wel een vervloeking.
De kracht die ik bezat, dat geloof in mijzelf...
ik voelde het letterlijk uit mij wegvloeien.
Ik voelde mij plots zo onbeduidend.
Alle geheimen die ik eens zag...
ik kon ze niet meer zien.
Ik zag alleen nog...
mijn fouten, mijn zwakheden.
Het interessante deel van mij...
Schaak. ...was verdwenen.
Maar de fout lag niet alleen bij mijn moeder.
De fout lag vooral bij mezelf.
Ik speelde nooit meer schaak.
Knippen en een permanent voor haar, Trevor.
En dat kleurtje komt van die goedkope zwarte verf die ze thuis gebruikt.
God verhoede dat ze geld zou betalen om iets door een vakman te laten doen.
Waarom zou ik betalen? Waarvoor?
Waarom zou ik 90 dollar betalen? Om op jou te lijken? Zo belangrijk.
Naar een dure kapper gaan in een jeans met gaten.
Darlene, een shampoo graag.
Ik ben zelfs met een chinese man getrouwd om haar een plezier te doen.
Zij vond hem geweldig. Hij gaf haar een kleindochter.
Maar was ze toen tevreden?
Bij de echtscheiding was ze woedend, alsof het mijn fout was.
Ik wil je iets laten zien. Het ligt boven.
En toen ik eindelijk terug verkering kreeg...
toen ik haar probeerde te vertellen over Rich...
en dat we samenwoonden...
Hoe kon ze dat niet opgemerkt hebben?
En het zou ook niet plots verdwijnen, door er nooit over te spreken.
Dit wilde ik je laten zien.
Je weet wel, Rich, de man waar ik je van vertelde?
Ik weet niet waarom hij het voor me kocht. Het is nooit koud genoeg om dit te dragen.
Wil je hem eens aantrekken?
Dit is niet zo goed.
Velletjes van overschotten.
Zie je wel? De haren te kort.
Geen mooie lange haren.
Hoe kan je een cadeau zo afbreken?
Hij heeft me dit gegeven met heel zijn hart.
Daarom zei ik het ook: niet zo goed.
Dit keer zou ze er niet mee wegkomen...
me een slecht gevoel geven over Rich, de liefde van mijn leven...
die me het gevoel gaf perfect te zijn.
Wel, heb je me niets anders meer te zeggen?
Wat zou ik nog moeten zeggen?
Zeg iets over het appartement, en hierover!
En hierover!
Of over dit!
Over dit allemaal!
We zijn er! Waar is iedereen?
De volgende week nam ik Rich onaangekondigd mee naar het verjaardagsfeestje van mijn moeder.
Ik dacht, willen of niet, dan moet ze Rich wel accepteren.
O, Rich, dit is mijn vader. - Hoe maakt u het?
Gelukkige verjaardag, mama. - Hoe gaat het met je? - Goed, dank u.
En mama... dit is Rich.
Fijne kennismaking. Man, wat ruikt het hier lekker.
Ik denk dat we naar de juiste plaats kwamen.
Waverly zegt de hele tijd dat u de beste kok bent.
Ik denk dat het ons dit keer misschien gelukt is.
Zoveel vlekken op zijn gezicht.
De avond was natuurlijk nog jong.
Goddank had ik hem al ingewijd in de Chinese etiquette.
Hi, oompje. Hoe gaat het met je?
Maar ik had een paar dingen vergeten te zeggen.
Euh, mag ik een toast uitbrengen...
Hij had geen tweede glas mogen nemen...
zolang iedereen maar een bodempje had...
enkel om te proeven.
Garnalen. Mijn lievelingsgerecht.
Hij had slechts een klein beetje mogen nemen van het hoofdgerecht...
tot iedereen zijn portie had gekregen
Hij heeft een gezonde appetijt!
Hij had niet mogen opscheppen dat hij een snelle leerling was.
Maar het ergste was toen Rich kritiek had op mijn moeders eten...
en hij zelfs niet besefte wat hij verkeerd had gedaan.
Het is de gewoonte van alle Chinese koks...
om hun eigen gerechten te bekritiseren...
en dan vooral de gerechten waarop ze bijzonder trots zijn.
Dit is niet zout genoeg.
Niet genoeg gekruid. Echt niet te eten.
Maar alsjeblieft...
O!
Dat was het startsein om er even van te proeven...
en uit te roepen dat ze nooit eerder zoiets lekkers had klaargemaakt.
Weet je, Lindo...
al wat het nodig heeft is nog een beetje soyasaus.
O! Nee, o!
Wat was je moeders reactie toen je haar vertelde dat we gaan trouwen?
Dat kwam niet ter sprake.
Waarom niet?
Ze krijgt nog liever darmkanker.
O.
Ma, een beetje golven voor meer volume. Wat denk je daarvan?
Wel, ze wil het niet te kort,
want de bruiloft komt er al gauw aan.
En ze wil het niet te hip of te extravagant.
Zo is het toch, Ma? Niet te hip?
Waarom denkt mijn dochter dat ze alles moet vertalen in het engels?
Misschien ga ik wel niet.
Wat bedoel je? - Misschien ga ik wel niet naar je bruiloft.
Ach, doe niet belachelijk. - Misschien ben ik al belachelijk.
Mijn haar is te belachelijk voor de familie van jouw toekomstige.
Ik kon zien hoe haar gezicht me aankeek...
zonder me te zien.
Ze was beschaamd...
zo beschaamd dat ze mijn dochter was.
Ma?
Wat scheelt er? - Niets.
Niets? Ik...ik dacht alleen...
ik dacht alleen aan mijn moeder...
hoezeer ik altijd wenste dat ik net zo zou worden als zij.
Jouw moeder?
Ze vertelde me...
van de hoop die ze voor me koesterde...
woorden die ik nooit zou vergeten.
Jij hebt zoveel geluk.
Jij hebt andere oren als ik.
Jij zal een beter leven hebben!
Maar luister steeds aandachtig naar je inwendige stem.
Kan je hart begrijpen...
wat ik je probeer te zeggen?
En zal je mijn woorden in je hart bewaren?
Denk er aan dat ik je...
na vandaag...
nooit meer...
wijze raad zal kunnen geven.
In mijn gedachten blijft...
mijn moeder zeer belangrijk voor mij...
en ook haar woorden.
Herinneringen koesteren is niet moeilijk.
Ma?
Waarom vind je Rich niet aardig?
Ben je bang dat ik Rich niet aardig vind?
Als ik jouw Rich niet aardig zou vinden...
zou ik beleefd zwijgen.
laat hem kanker krijgen...
laat mijn dochter weduwe worden.
Ik vind Rich aardig. Natuurlijk wel...
om hem toestemming te geven met zo'n dochter te trouwen.
Jij weet niet...
Jij weet niet hoeveel macht je over me hebt.
Een woord van jou, een blik...
en ik ben terug...
vier jaar oud, en huil mezelf in slaap.
Omdat niets wat ik doe...
ooit goed genoeg is voor jou.
Nu...
Nu maak je me gelukkig.
Kijk, kijk, kijk dan, Ma, Tante Ying, Tante Ying.
Het is gelukt! - Rich!
Waar is het gevallen? Zit het in je vest?
God, met jou kan je ook nergens komen.
Waar zat het nu? - Lena, wil jij wat eten?
Dank u. - Hier heb je een vork.
Dank je.
Ta-la!
Wow! Prachtig, vind je niet?
Dank je, dat is genoeg.
Wat nu, eregast?
Je moet meer eten.
Meer eten! Veel te mager!
Ach, pas zei je nog tegen mij dat ik te dik werd.
Dat was tante An Mei. Je verwisselt ons altijd. - Kijk toch eens.
June is echt gelukkig, dat ze naar China vertrekt...
om eindelijk haar zussen te ontmoeten.
Alles gestoomd. Daar word je niet dik van.
Hoe verschrikkelijk voor Suyuan...
om haar babies te verliezen...
nooit te weten of ze dood zijn of nog leven.
Slechts één ding is nog erger.
Ik was slechts zestien.
Niet kijken!
Ying Ying.
Splijt die watermeloen!
Klinkt net als een scheet!
Ah, Lin Xiao!
Lin Xiao.
Daarna verliep alles als in een droom.
Onze bruiloft...
onze zoon.
Geëerde gasten!
Dank voor uw aanwezigheid.
Ik heb de beroemde diva, Miss Bai Yen, kunnen overhalen...
om hier ter ere van mijn zoon te zingen. - Daar stond hij...
met zijn opera-zangeres.
Het was niet zijn eerste verovering...
maar het was de eerste die ik voor mezelf wilde toegeven.
Tegen die tijd wist ik met wat soort man ik getrouwd was.
Pas gelukkig als hij wreed kon zijn.
Geef hem aan mij.
Hij werd vergeetachtig.
Afblijven!
Zo vergeetachtig dat hij de volgende ochtend nog niet thuis was.
Of de volgende avond.
Wie is die vrouw?
Dat is een hoer...
net als jij.
Mijn zoon!
Luister naar die stem!
Krachtig...
als zijn vader!
Hoe zie jij eruit! Walgelijk!
Ik word er misselijk van!
Ruim die rommel op!
Heb je me verstaan?
Dat was een keerpunt in mijn leven.
Als ik hem verlaten had, of hem had gedood...
zou ik niet het allerbelangrijkste in mijn leven zijn kwijtgeraakt.
Maar door mijn hoofd spookte slechts één gedachte.
Hij had mijn onschuld genomen...
mijn jeugd, mijn hart, alles.
Dus nam ik van hem het enige dat ik kon.
Zo oneindig licht was mijn baby in mijn armen...
omdat zijn kleine ziel reeds weggegleden was...
En samen met zijn ziel was ook de mijne verdwenen.
Vele jaren later vertrok ik naar Amerika.
Maar wat ik in China had gedaan bleef me achtervolgen.
Na verloop van tijd trouwde ik opnieuw...
en kreeg ik een dochter.
Maar Lena had geen ziel...
omdat ik haar die niet kon geven.
Mammie?
Heb je nog geen honger?
Mamma?
Mammie, zeg toch iets, alsjeblieft.
Mammie? O, Mamma!
Toen ik opgroeide gebeurde het vaak...
dat mamma aanvallen kreeg.
Ze was dan angstig en verdrietig.
Maar ze wilde er nooit over praten...
Alleen dat ze in China met een slechte man was getrouwd.
Van jaar tot jaar ging het beter met mamma...
maar het leek wel of die angsten haar overbezorgd maakten over mij.
Maar nu ik getrouwd ben...
en ze voor het eerst ons nieuwe huis zal zien...
hoop ik dat ze eindelijk blij kan zijn voor mij.
Maak je geen zorgen. Alles gaat goed.
Hij is zeer lief voor mij.
Mooi.
Mooi. Zeer mooi.
O, Mamma? Mamma... - Wat is dit?
Waarom ga jij niet wat rusten in de woonkamer?
Ik zal thee voor je zetten, goed?
Ik heb een nieuw soort chrysantenthee.
Wat zijn al deze papiertjes? - Mamma, dat is niet belangrijk.
Het zijn alle dingen wie we delen.
Wel, zo noemt Harold het.
Delen. Alles 50-50.
Dan is onze liefde altijd evenwaardig.
Eigenlijk ben ik er, ironisch genoeg, mee begonnen.
Eenenveertig dollar. - In totaal?
Nee voor elk. Wat? Heb je niet genoeg?
Nee, het is, euh...
het is alleen maar... ik was nooit zo goed in rekenen.
Ik had wel een salade gegeten en hij een driegangen-menu.
Maar we zijn gelijken.
Alleen, ik werk in zijn bedrijf en hij betaalt zichzelf...
zeven keer meer dan hij mij betaalt.
Zeven en een half keer.
En vorig jaar, toen we eindelijk besloten te trouwen...
kwamen we overeen: liefde: ja; afhankelijkheid: nee.
Voor bijna alles noteren we wat we uitgeven...
en delen het dan 50-50.
Natuurlijk kwamen we al snel overeen om persoonlijke uitgaven niet te delen...
mijn tampons en toiletspullen bijvoorbeeld...
en zijn after shave en voetpoeder.
Liefje bestaat er geen wit product van kattenvoeding?
Zouden katten het verschil wel merken? Om godswil, $34.76!
Maar we houden nog steeds filosofische discussies...
over de grijze zones.
Zoals tijdschriften waarop ik ben geabonneerd, en die hij ook wel leest...
maar alleen maar omdat ze al in huis zijn.
En de kat.
Zelfs de verdomde kattevlooien.
Jij gaf haar aan mij als verjaardagscadeau.
En nu wil je dat ik betaal om haar te ontvlooien?
IJsroom moet je niet delen.
Jij eet nooit ijsroom.
Niet sinds je ziek bent geworden toen je chocolade- en aardbeiensmaak gemengd had.
Dat weet ik nog.
Moet je nu de helft van zijn ijsroom betalen?
Waarom doe je dat?
Lena?
Hmm.
Lena, als je houtskool koopt, moet je ook aanmaakblokjes kopen.
Weet je dat nu nog niet? Moet ik het dan iedere keer weer zeggen?
Lena kan geen ijsroom eten.
Wat?
Waar heb je het over?
Het is waar. Ik heb al heel mijn leven een hekel aan ijsroom.
Ik raak dat spul nooit aan.
Wel, ik dacht dat je altijd op dieet was of iets dergelijks.
O, juist. Ze is zoveel afgevallen dat je haar niet meer ziet staan.
Hmm.
Een miljoen dollar, en nog zijn de muren scheef.
Dat is pech. - Harold wilde het zo laten voor het effect.
Voor het effect? Als je hier gaat liggen, lig je net in een doodskist.
O, voorzichtig. Het is niet erg stabiel.
Harold maakte het vroeger op school.
Waarom hou je het nog?
Als je er nog iets durft bijzetten valt alles om.
Heb je verder nog iets nodig?
Nee. - Oké.
Nee. Niets meer nodig.
...wedstrijd.
Wat is een motorrace? - Wat een idioot!
Regatta, geen motorrace!
Die kerel is niet te schatten!
Het is hier koud.
Sorry?
Kan je alsjeblieft het venster sluiten, ik heb het koud.
Goed antwoord voor 1.000 dollar. Dat brengt je totaal op 6.000 dollar.
O, de bel voor 'Final Jeopardy.'
Je hebt 30 seconden om de juiste vraag te raden.
Schat, opschuiven. Wat gebeurt er?
Ik denk dat je voortaan zelf je ijsroom moet betalen.
Goed. Akkoord. Einde discussie.
Waarom moet jij altijd zo extreem rechtvaardig zijn?
Je staat nu op 10.400 dollar, maar nog steeds niet aan de leiding. Nancy...
Waar gaat dit eigenlijk over?
Ik weet het niet. Alles misschien.
De manier waarop we alles zo berekenen. Wat we delen, wat we niet delen. Ik word er ziek van
Dingen optellen, aftrekken. Zien dat het uitkomt, ook al is het niet zo. Ziek maakt het mij.
Jij wilde toch die kat!
Waar heb je het over? - Goed.
Als je denkt dat ik niet eerlijk ben, zullen we de vlooienkosten delen.
Dit gaat niet over vlooien. Dat is het punt niet.
En wat, vertel het mij...
wat is dan wel het punt?
Ik... ik denk dat we sommige zaken moeten veranderen.
We moeten eens nadenken waarop dit huwelijk is gebaseerd...
en dat is niet dit kasregister. - Wel, ik weet waarop ons huwelijk is gebaseerd.
En als jij het niet weet, denk dan beter eerst eens na...
vooraleer je dingen gaat veranderen.
Overal in huis, zie ik de tekens.
Mijn dochter kijkt, maar ze ziet het niet.
Dit is een huis dat zal instorten.
Mamma?
Het is nog niet te laat.
Al mijn pijn, al mijn spijt...
zal ik samenpakken.
Mijn dochter zal me horen roepen, ook al heb ik geen woord gesproken.
Ze zal de trap opgaan om mij te vinden.
Mamma? - Ze zal bang zijn...
want eerst zullen haar ogen niets ontwaren.
Ze zal in haar hart de plek vinden... - Mamma?
waar ze haar angsten verborgen hield. - Mamma?
Ze zal het weten...
Ik wacht als een tijger in de bomen...
klaar om te springen en haar ziel te bevrijden.
Mamma.
Weet je wat je wil?
Ik bedoel, van hem.
Respect.
Tederheid.
Dan moet je hem dat nu zeggen...
en dit scheve huis de rug toekeren.
Kom niet terug eer hij je die dingen kan geven.
Met open armen.
Ik kan niet..
Hem verliezen is niet belangrijk.
Je zal er jezelf door vinden...
en van jezelf houden.
...dus, mijn moeder zag die spiegel aan het voeteneinde van ons bed.
En ze zegt, 'Ai-ya, een spiegel brengt ongeluk.
Alle romantiek zal tegen de spiegel botsen en... boem, weer de andere richting uitvliegen.'
Wat heb je dan gedaan? - We hebben hem verplaatst.
Yeah, hang dat schatje tegen het plafond.
Waverly vindt het enig. - Dat heb ik gehoord, ja.
Die man zou echt alles voor haar doen.
Twee handen op één buik, maar nu loopt het toch wel wat uit de hand...
want na deze party, rijden we naar Lake Tahoe en hij heeft haar...
zelfs uitgenodigd om met ons mee te gaan. - Je meent het!
Ach kom, ze zal een leuke tijd hebben! - Ben je helemaal gek geworden?
Wel, als ik kan kiezen, zou ik liever zelf die leuke tijd hebben,oké?
Het zal leuk zijn. - Rustig aan, cowboy.
Ah, ah, ah, hou nog wat plaats voor een dessertje.
De supertaart van mijn moeder komt eraan en ik reken op jullie voor twee stukken elk.
Zij eet er minstens vijf. - Tien.
Euh, moet dat ook met stokjes? Dan kan het wel even duren.
Waar is Jennifer? - O, haar tante June legt haar in haar bedje.
Ik ga even kijken.
De vrouw was oud geworden.
En ze had een dochter die alleen maar Engels kon spreken...
en meer Coca-Cola dan verdriet had geproefd.
Wat is 'verdriet'? - Droefheid.
De vrouw was al lang van plan om die ene zwanenveer...
aan haar dochter te schenken en haar te vertellen...
Bestaat die zwaan echt? Is het een echte zwaan?
Dat weet ik niet, schatje. Het is het verhaal van mijn moeder.
En we kunnen het haar niet vragen, want ze is dood.
En de vrouw zou tegen dochter zeggen:
'Deze veer lijkt misschien waardeloos...
maar ze komt van ver en ze draagt al mijn goede bedoelingen in zich mee.'
Wat is 'bedoelingen'? - Wel, goede bedoelingen betekent...
alles wat je mammie je toewenst. - O.
Zoals kaarsjes uitblazen op je verjaardagstaart.
Wat vind je ervan? - Schitterend.
Het zal leuk worden voor June...
Ik durf wedden dat de tweeling in China...
nu droomt van hun Amerikaanse zusje.
Ja, maar hun moeder...
daar hebben ze al die jaren op gewacht.
Ze zullen zo verdrietig zijn. - Ze zijn al op de hoogte.
Tante Lindo heeft het hen geschreven.
Als klein meisje stelde ik me steeds weer vragen.
En wat nog het ergste was, niemand mocht er iets van merken.
Ik had geen herinnering aan mijn moeder...
want ze werd het huis uitgejaagd...
toen ik vier jaar oud was.
An Mei.
Jij bent mijn dochter niet.
Als je ook maar een greintje zelfrespect zou hebben...
zou je niet langer willen leven.
Je echtgenoot is pas gestorven...
en je bent al de concubine van een andere man.
An Mei! - Het litteken van de soep...
was al wat mij restte van mijn moeder.
Mijn oma, mijn oom en mijn tantes...
leerden me dat ik haar moest haten.
Ze beschuldigden haar dat ze haar plicht als weduwe niet nakwam...
en weggelopen was om met een rijke man te trouwen...
die reeds een echtgenote, twee concubines en andere kinderen had.
Op een dag, toen mijn oma op haar sterfbed lag...
Als je nog een beetje waardigheid bezit, verlaat dan onmiddellijk dit huis.
Laat je moeder vredig naar de hemel vertrekken.
Jij bent haar dochter niet meer.
Het was alsof ik in een spiegel keek.
Het was een oude traditie.
Enkel de meest plichtsgetrouwe dochters...
deden wat van hun eigen vlees in een soep...
om het leven van hun moeder te redden.
En mijn moeder deed dit met heel haar hart...
zelfs nadat mijn oma haar had verstoten.
Op deze wijze eert een dochter haar moeder.
De pijn heeft geen belang.
De pijn moet je vergeten.
Dit is het grootste offer...
dat een dochter haar moeder kan brengen.
Mama, ga niet weg.
An-Mei, mama moet vertrekken.
Heb respect voor je oom en je tantes.
Luister goed naar hen!
Vergeet je mama niet.
Als je dit kind meeneemt...
zal ze net zo worden als jij.
Ze zal niemand meer recht in de ogen kunnen kijken.
Ze zal niet met opgeheven hoofd kunnen lopen.
Ik was haar al eens kwijtgeraakt.
Deze keer greep ik mijn kans voor het te laat zou zijn.
Ma! Ma! - Je helpt haar leven naar de bliksem!
Mammie?
Kom, we gaan.
Jennifer, geef de soep aan mamma.
Ik ben bang dat je zal morsen. Zo is het goed.
Braaf meisje.
Komt Ted vanavond eten?
Waarom vraag je dat?
Wel, je kocht bloem, eieren...
donkere Hersheychocolade, Skippy crunchies.
Alles wat nodig is voor een heerlijke chocoladetaart met pindakaas. En wie is daar verzot op?
Wel, het is niet echt een etentje vanavond,
eigenlijk meer... een soort bijeenkomst.
Bijeenkomst? - Ja, we dachten allebei dat het eigenlijk ...
wel eens tijd werd om de boedel te verdelen.
Allebei? - Ja, allebei. Absoluut.
En wat ga jij voor jezelf vragen?
Waar heb je het over?
Over wat jij waard bent.
Die eerste keer stelde hij zich op de campus aan mij voor...
en vroeg me of hij mijn aantekeningen mocht gebruiken.
Ik deed alsof ik niet wist wie hij was.
Dit is zo buitengewoon lekker! Ik meen het.
De mensen kijken naar de krant en zien de artikels...
Ik weet niet waarom ik je dit zeg.
Ik wist wie je was toen je naar me toe kwam.
Ik hou je al weken in de gaten, net als alle andere meisjes...
en ik was gevleid en opgewonden toen je me opmerkte.
Daarom bakte ik deze taart voor jou en eten we nu samen.
Maar eigenlijk weet ik niet wie jij bent.
Ik weet wie je familie is en wat zij doen...
en dan vraag ik me plotseling af of ik in dit gesprek wel thuishoor.
Ik hou niet van dat gevoel.
Wel.
Ik vind het fijn dat je dat hebt gezegd.
Ik zegde het niet om je te imponeren.
Precies daarom deed het dat wel.
Zijn vader was eigenaar van een uitgeversimperium.
De famile van zijn moeder maakte fortuin in de wijnbouw.
Ik had nog nooit met dit soort mensen omgegaan.
Papa, mamma. - Dag.
Dit is Rose Hsu, mijn liefje.
Dat ene woord bracht mij in complete shock...
waarvan ik nog steeds niet hersteld ben. - Hoe maakt u het?
Hallo, goede middag. - Hallo.
Hou je je mijmeringen liever voor jezelf, of mag een oude vrouw je gezelschap houden?
Zeker.
Jij en Ted kennen elkaar nog niet zo lang, dacht ik?
Eigenlijk niet, nee. - Voor vandaag heeft hij je nooit vernoemd.
Maar voor een moeder is het altijd ontroerend om die opwinding te horen...
in de stem van haar zoon.
Dus hoop ik dat je niet verkeerd zal begrijpen...
wat ik je te zeggen heb.
Rose, je moet weten dat wij een zeer vrijdenkende familie zijn...
Ik kon niet geloven wat ze zegde.
Het kwam regelrecht uit een ondermaatse racistische film,
net een soap met Suzie Wong. - Je moet begrijpen dat Ted gaat werken...
in het bedrijf van zijn vader, en hij zal daar...euh,
worden beoordeeld door mensen van een ander niveau:
uitgevers, auteurs, critici en hun echtgenotes.
En die zullen niet zo begripvol zijn als wij.
Mrs. Jordan, u klinkt net alsof Ted en ik al gaan trouwen.
Zover zijn we nog lang niet.
O, ik weet het liefje, alleen... hoe de wereld in elkaar steekt...
Hoe men over Vietnam denkt.
Ik ben niet Vietnamees. Ik ben Amerikaanse.
Natuurlijk ben je dat. Het is maar...
Ik begrijp je. Dat is alles wat ik probeer te zeggen.
Begrijp je mij? - Mamma?
- Hallo, liefje. Dit is een geweldig bezoek. - 'Hallo, liefje'?
Weet je, ik heb altijd wel geweten dat je een serpent was.
Maar, shit... dit is de eerste keer in mijn leven dat ik me echt schaam voor jou.
Hoe durf je zo'n taal te gebruiken.
Je kan nu echt beter je excuses aanbieden.
Het spijt me mamma, je hebt je echt onmogelijk gedragen...
tegenover de vrouw die ik bemin.
We zijn weg hier.
Ik vond zijn moeder's gedrag niet erg.
Hoe had ik anders kunnen weten, als hij me toen niet had gered...
wat een geweldige man hij was?
Dat hij me lief had.
Zes maanden later waren we getrouwd.
Na de bruiloft begonnen de twijfels te rijzen...
Ik moest rekening houden...
met alles waar ik nog meer mee was getrouwd.
De druk, het gewicht van heel die wereld.
Ik maakte mezelf wijs dat ik het wel aankon.
Dat niets in de wereld mij ooit kon veranderen.
Of ons.
Wayne, zou je dit in kleinere stukjes kunnen snijden?
De vorige keer waren ze te groot. Dank je.
Ach, en zou je ook de gepekelde eieren kunnen garnieren...
met wat tomaatjes en waterkers? - In het begin waren het maar kleinigheden,
liefdevolle dingen die een vrouw zoal doet achter de schermen, zelfs zonder dat hij het weet.
Je weet wel, zoals de rekeningen betalen....
speciale cadautjes kopen om hem mijn liefde te tonen.
Maar het mooiste was nog dat hij mij om niets moest vragen.
Eigenlijk besefte hij het niet eens.
Ik maakte mezelf wijs dat dit onbaatzuchtig en liefdevol was...
en niet schijterig en lafhartig.
Men bood mij een beurs aan in de beeldende kunst...
in de school in Idaho, die ik zo bewonderde.
Daar was natuurlijk geen sprake van.
Het was wel interessant dat ik de vraag nooit heb gesteld...
ook niet aan mezelf.
Hij had nu de leiding van twee tijdschriften bij zijn vaders uitgeverij...
en elke week vier of vijf zakenlunches.
Ik hielp hem graag en wist dat hij dat waardeerde.
Ik begrijp het totaal niet. Echt niet.
Kan jij het uitleggen?
Maar met de tijd merkte ik dat Ted zich begon te vervelen.
We hadden elkaar steeds minder te vertellen.
Dus deed ik nog meer mijn best.
Ik werd zwanger om de verkeerde reden, een laatste poging om het zinkende schip te redden.
Hoewel ik het in die periode natuurlijk niet op die manier bekeek.
Het goede nieuws was dat hij haar aanbad.
Liefje, eten we vandaag thuis of gaan we uit?
Beslis jij maar. - Wel, euh...
als we thuis blijven heb ik lamsvlees.
Of ik kan ook Ernie's bellen of Square One.
Kies jij maar. Het zal wel goed zijn.
Oké. Het was niet mijn bedoeling om je te storen bij je werk.
Ik verzin wel iets. - Je stoort me niet.
Echt hoor, ik meende wat ik zei. Ik wil horen wat jij wil.
Ik kan ook een kip ontdooien als je geen zin hebt in lamsvlees.
Jij had een zware dag. Het maakt me echt niet uit.
Ik wil alleen maar...
dat je gelukkig bent.
Liefje, wat scheelt er?
Heb ik iets verkeerd gezegd?
Het is alleen maar, dat je af en toe...
Ik zou willen weten wat jij wil.
Wat bedoel je? - Ik bedoel dat ik je stem zou willen horen...
zelfs als we het niet eens zijn.
Vroeger was je anders. - Anders?
Je had over alles een mening. We hadden discussies. - Is het dat wat je wil?
Je wil discussies? - Ik wil dat je aanwezig bent.
Liefje, ik ben hier toch. Ik ben er voor jou. Je moet alleen maar...
Zeg me alleen wat je wil.
Ik zei het al, ik bak een kip.
Ben je gelukking?
Natuurlijk ben ik gelukkig.
Hoe heet ze?
Is ze mooi?
Ik denk dat we het huis moeten verkopen...
maar als er iets is dat je graag wil hebben, hoef je het maar te zeggen.
Als je geld nodig hebt, bel je Barry en hij zal... - Wat is haar verdomde naam?
Wat maakt dat uit?
Zij is niet de reden.
Wat zal je met de rest doen, als hij zijn stuk op heeft?
Weggooien, denk ik.
Je moet je echt eens afvragen waarom je dit doet?
Want ik weet het, ook als jij het zelf niet weet.
Ik hou van tragedie, mamma.
Dat heb ik van jou geleerd.
Denk je als hij die taart ziet...
dat hij spijt heeft dat hij niet meer moeite heeft gedaan?
Denk maar snel iets anders.
Elke keer dat je hem iets schenkt...
ben je eigenlijk aan het bedelen.
'Dit is voor jou. O, sorry.
Vergeef me.
Ik ben minder waard dan jij.'
Dus is hij nog zekerder van zijn stuk.
Je bent net als mijn moeder.
Je beseft niet wat je waard bent...
tot het te laat is.
Toen ik bij mijn moeder ging wonen...
dacht ik dat ik zo gelukkig zou worden...
en zo belangrijk.
Toen kwam mijn nieuwe familie terug van hun buitengoed:
Wu Tsing, zijn andere vrouwen en kinderen.
Ik vroeg me af wat mijn plaats zou zijn in deze familie.
Eerste Vrouw was een echt spook.
Ze was blind voor de fouten van haar dochters.
Derde Vrouw kon Wu Tsing geen zoon geven...
en leefde constant met de vrees om uitgestoten te worden.
Maar zelfs zijn stond nog hoger dan mijn moeder...
die slechts Vierde Vrouw werd...
de nieuwe.
En dan was er nog Tweede Vrouw...
de keizerin van het gezin...
met Wu Tsing's enige zoon.
Ik zag hoe mijn moeder naar deze jongen keek.
En ik vroeg me af waarom.
Je bent dus terug.
Is dit de dochter waarvoor je vroeg of ze hier mocht wonen?
Ja. Haar naam is An-Mei.
Laat haar dit dragen.
Tweede Vrouw, dit is veel te kostbaar...
voor een kind.
Ze is het niet waard.
Wie is zij wel dat zij mag zeggen hoeveel jij waard bent?
Een schat als jij...
verdient kostbare parels die je gezichtje doen oplichten.
Je mag me Grote Moeder noemen.
An-Mei, geef ze terug. Snel.
An-Mei, als je Grote Moeder niet bedankt...
zal ik zeer kwaad zijn.
Dank u, Grote Moeder.
An-Mei, geef me dat halssnoer!
Ik weet dat je het niet terug wil geven,
maar ik wil niet dat ze je koopt voor zo'n lage prijs.
Dat 'kostbare paarlen halssnoer'...
waarmee ze bijna mijn hart en mijn ziel had gekocht...
was eigenlijk maar glas.
Waarom zou je mij geloven? Ik ben niets meer waard.
Een Vierde Vrouw!
Een concubine uit de laagste klasse.
Maar An-Mei...
zo was ik niet altijd.
Ik was ook een Eerste Vrouw...
zelfs de enige vrouw van je vader!
Vergeet dat nooit!
Jij bent een dochter van een Eerste Vrouw.
Het kan nu niet!
Mijn dochter is bij mij.
Stuur haar dan weg.
Of laat haar toekijken!
An-Mei, ga naar de kamer van je nanny.
Vooruit, ga maar.
An-Mei, waarom zit je hier op je eentje?
Ik heb je overal gezocht.
Is dat zijn geur?
Waarom bracht je me hierheen?
Nanny heeft het me verteld.
Ze heeft me alles verteld.
Hoe je naar de West Lake Tempel ging...
met offergaven ter ere van mijn vader.
Wu Tsing heeft je daar opgemerkt.
Tweede Vrouw nodigde je uit...
voor een spelletje mah-jong.
Die nacht...
kwam Wu Tsing naar je kamer...
De rest vertelde ik haar heel snel...
alsof het haar dan minder zou kwetsen.
Ma!
Ma! Ma! Ma!
Niemand geloofde dat ze verkracht was.
Zelfs haar eigen moeder niet.
Ze bezat niets meer. Niemand bood haar onderdak.
Niemand gaf haar werk.
En ze was zwanger van Wu Tsing's kind.
Er was slechts één plaats...
waar ze haar baby kon redden.
En toen hij was geboren, mijn kleine broertje...
eiste Tweede Vrouw hem op als beloning. - Geef me mijn zoon terug!
An Mei.
Ik bleef enkel in leven...
door de hoop dat ik je op een dag misschien terug zou zien.
Het is dus allemaal waar!
An Mei, ik bracht je hier om je een beter leven te geven.
Maar nu...
weet ik wat me te doen staat.
Mammie?
Mamma? Mamma?
Mamma! Word wakker!
Toe, word wakker!
Mamma!
Ze ondernamen niets...
ze stonden slechts te wachten tot mijn moeder zou sterven.
Tweede Vrouw vertelde me dat ze door een ongeluk gestorven was...
door een overdosis opium.
Leugens! Ik weet dat mijn moeder zichzelf van het leven heeft beroofd.
Ze had een heleboel kleverige knoedels gegeten...
die vol zaten met opium.
Toen het vergif zich in haar lichaam verspreidde...
fluisterde ze me toe dat ze haar eigen zwakke geest wou doden
zodat die van mij sterker zou worden.
Mamma! Mamma!
Mama?
Kan je het zien?
Kan je zien dat ik niet bang meer ben?
Ik ben sterk nu.
Ik zie nu plots heel duidelijk...
wat waarheid is en wat leugen.
Mijn moeder koos zelf haar sterfdatum...
en gaf mij hierdoor de macht over haar vijanden.
De geest van mijn moeder zal binnen drie dagen terugkeren om wraak te nemen.
Die dag begint het Nieuwe Maanjaar.
Dan moeten al je schulden vereffend zijn...
of een vreselijke rampspoed zal je treffen.
Heer Boeddha, schenk mij vergiffenis.
En dus beloofde Wu Tsing die dag dat hij mijn moeder zou vereren...
alsof ze zijn Eerste Vrouw was geweest, zijn enige echtgenote.
Hij beloofde dat hij mij en de zoon van mijn moeder...
zou grootbrengen als zijn geëerde kinderen, de hoogst mogelijke rang.
En vanaf die dag...
werd het haar van de Tweede Vrouw op korte tijd sneeuwwit.
Mama!
En op die dag leerde ik luidop schreeuwen.
Mama, wat bedoel je daarmee?
Wat wil je me vertellen, mammie?
Ik vertel je mijn verhaal, omdat ik werd grootgebracht...
volgens de Chinese tradities.
Er werd mij geleerd om zelf niets te wensen,
om het verdriet van andere mensen te verteren...
en mijn eigen bitterheid in te slikken.
En hoewel ik mijn dochter net het tegengestelde leerde...
doet ze uiteindelijk net hetzelfde als ik.
Wellicht omdat ze uit mij is geboren en omdat ze als meisje werd geboren.
net zoals ik uit mijn moeder werd geboren en ook ik als meisje werd geboren.
Wij zijn net als trappen...
de ene trede na de andere: een trede naar boven of een naar beneden
maar altijd in dezelfde richting.
Maar nee, dit mag niet opnieuw gebeuren.
Dit... dit niet weten wat je waard bent.
Dit mag jou niet overkomen.
Mijn moeder besefte haar eigen waarde niet...
tot het te laat was.
Te laat voor haar, maar niet voor mij.
Nu zullen we zien of het voor jou niet te laat is.
Rose, ik... ik sta hier buiten in de regen...
en ben al 15 minuten aan het bellen. Is alles wel goed met je?
Liefje?
Ben je oké?
Liefje?
Verlaat mijn huis.
Je hebt me gehoord. Scheer je weg!
Liefje, het is ons huis.
We waren akkoord om het te verkopen. Daarvoor ben ik hier.
Je pakt me mijn huis niet af.
En je blijft van mijn dochter af.
Je pakt helemaal niets van me af.
Want jij ziet niet wie ik ben..
Ik ben 60 jaar geleden gestorven.
Ik slikte opium...
en ik ben gestorven...
om mijn dochter te redden.
En maak nu dat je mijn huis uitkomt!
Ik luister. - Het is jouw schuld niet, helemaal niet.
Ik was degene die jou vertelde dat...
mijn liefde niet goed genoeg was,
dat jouw liefde meer waard was dan de mijne.
Ik was zo'n onnozele gans.
Mmm, zeer lekker.
Nee.
Krijg ik een stukje? - O, maar dit is het stuk voor Tante June.
Echt waar? - Ja.
Mmm. Dank je. - Geen dank.
Het is prachtig, Rosie, dat iedereen gekomen is.
Ja. Je moeder zou zo trots op je zijn.
Maar geen enkel feestmaal zal hetzelfde zijn zonder je mama's beroemde krabschotel.
Bij het vorige Chinese Nieuwjaar kwam de familie van tante Lindo eten.
Dat was de allerlaatste keer dat mijn moeder...
haar beroemde krabschotel maakte. - Heerlijk, er is krab! Mmm, lekker.
Oude Chong, alles oké?
Hoe vind je het?
O, uitstekend. Bravo.
Allerbeste kwaliteit.
Dank je.
Zie je wel? Beste kwaliteit.
Zo was mijn moeder. Alles moest van het beste zijn.
En zo dacht ze ook over mij, dat ik alles kon worden.
Nochtans...
was ik de grootste teleurstelling in mijn moeders leven.
Shoshana, speel niet zo met het eten.
Zeg, heb jij vroeger geen piano gespeeld?
Nee, niet echt. - Ik zou nochtans gezworen hebben...
Na al die jaren was ze nog even gluiperig.
Hey, June, hoe gaan de zaken?
Volgens je moeder heb je het druk, druk, druk...
De zaken gaan vrij goed.
Hoewel een van mijn klanten schijnt te denken...
dat freelance synoniem is van gratis alleen maar omdat we vrienden zijn.
Luister eens, June, ik weet niet goed hoe ik je dit moet zeggen.
Maar dat artikel dat je hebt geschreven...
Wel, de firma heeft beslist dat het niet goed genoeg is.
Je liegt. Maar... je zegde dat je het schitterend vond.
Ik wilde je gevoelens niet kwetsen.
Ik heb geprobeerd het nog wat op te krikken, maar dat is niet gelukt.
Luister, jij weet ook dat iedere tekst nog wat aanpassingen nodig heeft.
En de correcties zijn natuurlijk gratis. Ik wil perfecte artikels afleveren.
June, ik denk echt niet... - Vertel me dan wat ze anders willen.
Ik zal je volgende week bellen, oké? We zullen regel per regel nakijken.
June, ik kan niet.
Je artikel is niet, wel... niet stijlvol genoeg
Maar ik ben zeker dat je andere klanten tevreden zijn over je werk.
Ma!
Wij zijn een belangrijke firma.
We hebben iemand nodig die dat inziet en begrijpt.
Die onze stijl begrijpt. - Wat heeft stijl ermee te maken?
Mijn god, June! 'Drie voordelen. Drie behoeften.
Drie redenen om te kopen. Tevredenheid gegarandeerd.
Voor een rustige oude dag' - Dat is nu eenmaal onderdeel van het spel.
Ja, een slecht onderdeel.
Je hebt gelijk. Stijl kan men niet leren.
June is niet als Waverly.
Dat krijg je bij je geboorte mee.
Ik voelde me zo vernederd.
Opzij gezet door Waverly en verraden door mijn eigen moeder.
Ik zie dat je niet van je krab hebt gegeten.
Ik zei het al aan tafel, ik heb geen honger.
Wat? Nog altijd kwaad op Waverly?
Hoe zou ik kwaad kunnen zijn op iemand met zoveel stijl?
Alleen spijtig dat ik niet zo geboren ben.
Dus ben je kwaad op mij? - Nee.
Ik heb alleen spijt dat jij met zo'n dom wicht opgescheept zit.
dat ik altijd voor iedereen zo'n teleurstelling was.
Wat bedoel je met 'teleurstelling'?
Piano? - Alles.
Mijn diploma's, mijn werk.
Niet getrouwd.
Alles wat je van mij verwachtte. - Ik heb niets van je verwacht!
Nooit iets van je verwacht!
Enkel gehoopt.
Het beste voor je gehoopt. Het is niet verkeerd om te hopen.
Nee?
Wel, het doet pijn.
Want iedere keer dat je hoopte op iets dat ik niet kon waar maken, deed het pijn.
Het deed me zo'n pijn, mammie.
En hoe zeer je ook mag hopen...
ik zal nooit meer zijn dan wie ik ben.
En dat weiger jij te zien!
Wie ik in werkelijkheid ben.
June...
van toen je nog een baby was...
draag ik dit op mijn hart.
Draag jij het nu op jouw hart.
Het zal je eraan herinneren...
dat ik je zie.
Ik zie jou.
De mindere stukken krab... jij was de enige die ze wilde.
Alle anderen willen alleen de beste stukken krab.
Jij, jij denkt anders.
Waverly nam de mooiste stukken krab.
Jij nam de mindere.
Want jij hebt een hart van de beste kwaliteit.
Jij hebt stijl. Dat kan niemand leren.
Zo wordt je geboren.
Ik zie jou.
Hey!
Oké.
Op June! - Op June!
Dank u.
Wel, neem al deze liefde met je mee naar China, vanavond.
Speech, speech!
O nee, echt niet. - Ja, speech, speech!
Ik ben geen goede spreker. - Luider, luider!
Stop. - Schiet op.
Ja.
Ze heeft op mijn haar gemorst.
Ik ken jullie allemaal reeds zo lang...
Rose, Lena, Waverly...
van toen we nog babies waren en peuters die elkaars poppen afpakten.
Verbazingwekkend, niet?
Tante Lindo, Tante Ying Ying...
Tante An Mei...
jarenlang vriendinnen van mijn moeder...
jullie zijn in veel opzichten...
ook een beetje mijn moeders.
Echt waar.
Ik wil maar zeggen: door mijn zusjes te vinden hebben jullie mij mijn moeder teruggegeven .
Jullie hebben me iets gegeven wat ik voor haar nog kan doen.
Ik dacht dat het daarvoor te laat zou zijn. Maar dat is het dus niet.
Wel, goede nacht, TC. Goede nacht, Daisy.
Dank u. Dag. - Oké, dag.
Tante Lindo?
Er is nog iets dat ik je moet vertellen.
Een kleinigheid die ik nog vergeten was.
Je weet dat ik een brief schreef aan je zussen...
Ik schreef hoe gelukkig je was dat je hen gevonden had...
hoe gelukkig je bent dat je naar China gaat om hen te ontmoeten...
Ja, tante Lindo, dat heb je me allemaal al verteld.
En dan heb ik de brief ondertekend...
met de naam van je moeder.
Wat? Heb je de brief geschreven in mijn moeders naam?
Eerst probeerde ik een brief te schrijven en hen te vertellen...
'Zo verdrietig, maar te laat, moeder overleden'.
Maar hoe kon ik zo'n brief schrijven? Nee.
Ik dacht toen : ze horen het beter van hun eigen zuster.
Belangrijk nieuws.
Jij bent de enige die kan...
Wil je nu echt zeggen dat zij denken dat moeder nog leeft?
O, God.
Je moet hen schrijven. Je moet hen vertellen dat ze overleden is. Ik kan hen dat niet zeggen.
Tante Lindo, je moet een nieuwe brief schrijven!
Te laat. Niet goed om het zo te doen.
Je vertrekt vanavond. Jij moet gaan. Jij moet het hen vertellen.
Dat is de beste manier. Zo denk ik erover.
Weet je, sinds mammie is gestorven...
is het mij een raadsel waar alles gebleven is.
Ze stopte alles weg: haar juwelen, zelfs haar nepjuwelen.
Gedurende drie jaar probeerde ze me te vertellen...
waar ze alles wegstopte, voor het geval ze zou sterven.
Maar ik denk dat ik niet goed geluisterd heb.
Ik heb een paar dingen voor hen uitgezocht.
Zeg jij me of het oké is.
Dit krijgen ze van mij.
Oude foto's van mamma in China.
Ik heb geen oude foto's nodig als herinnering aan haar. Ik heb vele andere herinneringen.
Jij hebt veel herinneringen. Nu moeten zij die krijgen.
Heb ik gelijk?
Ja.
Misschien als ze een foto van mamma zien...
zo jong, zo mooi...
dat ze zich haar herinneren.
Maar niet zoals ze er uit zag toen ze hen achterliet.
Zoals ze er uit zag?
O, ja.
Zeer zware dysenterie.
In die tijd waren er geen medicijnen, geen dokters.
Ze was er bijna aan gestorven.
Heeft ze dat nooit verteld?
Ze dacht...
'Beter niet sterven naast mijn babies'.
Niemand zal zo'n ongelukkige babies willen redden.
Wie wil er nu twee babies die gevolgd worden door de geest van hun moeder?
Zeer ongelukkig!
Weet je dat ze alles wat ze had bij die babies achterliet?
Alles wat waarde had.
Ze liet een briefje achter en al haar goud...
en ze beloofde nog meer als de babies veilig naar hun vader in Chungking werden gebracht.
Ach, zoveel ongeluk.
En dan nog meer ongeluk, dat vond zij toch...
Nadat ze hen achterliet heeft iemand haar gered...
in een auto gezet...
en ze werd wakker in een ziekenhuis, krijsend... ze wilde dood.
Kom even zitten.
Er is nog iets.
Ik vond dit in mammas juwelenkistje.
Ik weet dat ze het voor jou bewaarde.
Op een dag wilde ze het je geven. Ik denk dat dit een goede dag is.
Doe maar open.
Het zal je geluk brengen in China.
Zie je? Het is een zwanenveer.
Een zwanenveer?
Ze was van mening dat ze jou...
die veer niet kon geven, nog niet...
Ze dacht dat je het niet zou begrijpen.
Wel, ik denk dat ik nooit zo'n aandachtige toehoorder was.
Nee! Nee, dat was het niet. Ze dacht...
ze dacht dat ze geen goede moeder genoeg was voor jou om jou de veer te geven.
Goed genoeg voor mij?
Omdat ze de hoop had opgegeven voor haar andere dochters.
Hoe kon ze jou leren om veel te hopen voor jezelf...
als zij zelf de hoop verloren had?
Een moeder mag nooit de hoop opgeven voor haar eigen kinderen.
Nooit. - Nooit.
Maar dat deed ze nooit.
Op de dag dat jij geboren bent...
verschoof ze al haar hoop naar jou...
alle hoop die ze had voor haar babies.
Verschoof ze al haar hoop naar mij?
De mijne ook.
O, ik hou zoveel van je, Daddy.
Ik zal hen vertellen: 'Deze veer lijkt misschien waardeloos......
maar ze komt van ver...
en ze draagt al mijn goede bedoelingen in zich mee.'
Hey, hey, hey, hey!
Hey.
Mama is naar de hemel.
Dood? Is mama dood? - Het spijt me.
Wanneer?
Vier maanden geleden.
Het spijt me zo erg.
Ze hield heel veel van jullie.
Ik ben jullie zuster. June.
Ons kleine zusje.
Ik ben gekomen in plaats van onze moeder.
Ik ben gekomen om jullie haar hoop te brengen.
Ons zusje.
Onze familie.
Er was voldoende...
voor hen en voor mij.
Want eigenlijk was zij bij ons...
en eindelijk had ik iets kunnen doen voor haar.
Ik vond het meest waardevolle in mezelf...
datgene wat ze voor ons allen had bewaard: haar lang gekoesterde droom.